به گزارش پرشین خبر؛ فردین سال ۱۳۳۸ با بازی در نخستین فیلم خود به نام “چشمه آب حیات” به ستاره بی چون و چرای سینمای ایران بدل شده بود.
آوازه آواز و صدای شش دانگ دلنشین حسین خواجه امیری(ایرج) در اواخر دهه ۳۰ شمسی نیز همه را متحیر کرده بود. چنگیز جلیلوند جوان هم با آن صدای مخملی و پر طنین به جای پل نیومن و مارلون براندو لب می زد.
ایرج و فردین سال ۱۳۴۳ در “آقای قرن بیستم” نخستین کار مشترک خود را رقم زدند، ایرج خواند و فردین به قول امروزی ها پلی بک کرد، اما سال ۱۳۴۴ معجزه اتفاق افتاد، سیامک یاسمی با ساخت “گنج قارون”، ایرج و فردین را به خدمت گرفت و از چنگیز جلیلوند خواست برای نخستین بار جای فردین صحبت کند.
“گنج قارون” گرفت و ضمن احیا سینما، اقتصاد سینمای ایران را نیز متحول کرد، اما ادعا نیست اگر گفته شود عمده این موفقیت، به خاطر این ترکیب سه نفره جادویی بود.
فرمول فردین، ایرج و چنگیز برای چندین سال باعث رونق سینمای ایران شد، اما با آغاز موج نو سینمای ایران و ظهور ضد قهرمان ها و روایت های سینمایی خلاف جریان اصلی، دیگر این ترکیب سه نفره پاسخگوی نیاز مخاطب نبود.
فردین در مسیر حرفه ای خود تغییر ریل داد، آواز خوش ایرج از سینما پر کشید و چنگیز جلیلوند هم صدای ضد قهرمان ها شد.
ایرج تنها بازمانده این ترکیب جادویی بود که روز چهارشنبه ۲۱ مرداد ۱۴۰۵ درگذشت.
چنگیز جلیلوند پس از انفلاب تن به مهاجرت داد و پس از بازگشت به ایران فعالیت مجدد را از سر گرفت، اما دوم آذر ۱۳۹۹ در ۸۱ سالگی تسلیم کرونا شد.
فردین نیز بعد از انقلاب خانه نشین شد و ۱۸ فروردین ۱۳۷۹ در ۶۹ سالگی و با حسرت حضور مجدد در سینما، دنیا را ترک کرد.
ترکیب فردین، ایرج و چنگیز دوران با شکوهی را برای سینمای ایران رقم زد و گرچه برخی منتقدان به طعنه از آن با عنوان دوران “فیلفارسی” یاد می کنند.
و چقدر “فیلمفارسی” شریف بود.
امید غیاثوند نویسنده و منتقد سینما
پایگاه خبری تحلیلی پرشین خبر در راستای اطلاع رسانی صحیح، اخبار تحلیلی اقتصادی – اجتماعی را منتشر می نماید.