به گزارش پرشین خبر؛ در میان جمعیت، نوزادی آرام در آغوش مادر خفته است؛ بیخبر از آن که نامش با یکی از بزرگترین بدرقههای تاریخ این سرزمین گره خورده است. چند قدم آن سوتر، پیرمردی با قامتی خمیده، عصازنان خود را به صفوف نزدیکتر میرساند؛ گویی آمده است تا آخرین عهد خود را با مردی که سالها رهبرش میدانست، تجدید کند. کنار او نوجوانانی ایستادهاند که هنوز در آغاز راه زندگی هستند؛ غنچههایی که آینده ایران را خواهند ساخت و امروز آمدهاند تا نخستین برگ از دفتر مسئولیت نسل خود را ورق بزنند.
فضای مصلای امام خمینی(ره) لحظهای آرام نمیگیرد. هر بار که موجی از جمعیت به حرکت درمیآید، نوای «لبیک یا حسین(ع)» و «لبیک یا خامنهای» در فضا طنینانداز میشود. دقایقی بعد، فریادهای «مرگ بر آمریکا» و «مرگ بر اسرائیل» همچون موجی خروشان از میان جمعیت برمیخیزد و در زیر سقف مصلا میپیچد؛ شعارهایی که در کنار اشکها، تصویری از سوگ و ایستادگی را در هم آمیخته است.
هیچکس گرمای هوا را به زبان نمیآورد. ساعتها انتظار، ازدحام جمعیت و تابش آفتاب، در برابر شوق حضور رنگ باخته است. گویی عاشقان ولایت، امروز آفتاب تیرماه را نیز شرمنده کردهاند؛ خورشیدی که هرچه میتابد، توان رقابت با حرارت قلبهای مشتاق را ندارد.
هر گوشه این اجتماع، روایتی جداگانه دارد؛ مادری که زیر لب برای آینده فرزندش دعا میکند، جانبازی که با ویلچر خود را به مراسم رسانده، دانشجویی که پرچم ایران را بر شانه انداخته، کارگری که بیهیچ ادعایی در میان جمعیت ایستاده و روحانی، استاد دانشگاه، کشاورز و کاسب که دوشادوش یکدیگر، تصویری از وحدت ملی را به نمایش گذاشتهاند.
مصلا امروز فقط میزبان آیین وداع با یک رهبر نیست؛ آیینهای از پیوند نسلها و جلوهای از همبستگی مردمی است که از جایجای ایران آمدهاند تا بگویند عهدشان با آرمانهایی که برای آن هزینه دادهاند، همچنان پابرجاست. اینجا، اشکها تنها نشانه اندوه نیست؛ نشانی از وفاداری، قدردانی و دلبستگی مردمی است که حضورشان، خود به روایتی ماندگار از این روز تاریخی تبدیل شده است.
پایگاه خبری تحلیلی پرشین خبر در راستای اطلاع رسانی صحیح، اخبار تحلیلی اقتصادی – اجتماعی را منتشر می نماید.