تحول در صنعت باتری با تکنولوژی های نوین بازیافتی

به گزارش پرشین خبر از «oil price»، کارشناسان پیش‌بینی می‌کنند که نرخ رشد تقاضا برای لیتیوم از هر ماده معدنی دیگری سریع‌تر خواهد بود و این موضوع، زنگ خطرها را برای امنیت اقتصادی و ژئوپلیتیکی کشورها به صدا درآورده است.

آمارها عمق این چالش را به خوبی نشان می‌دهند. آژانس بین‌المللی انرژی‌های تجدیدپذیر (IRENA) در سال ۲۰۲۲ تخمین زد که نیاز بازار به لیتیوم برای ساخت باتری تا سال ۲۰۳۰، 10 برابر خواهد شد.

در گزارشی، نشریه «پاپیولار مکانیکس» محاسبه کرده است که اقتصاد برقی‌شده جهان در سال ۲۰۳۰ به رقمی بین ۲۵۰ تا ۴۵۰ هزار تن لیتیوم نیاز خواهد داشت. این در حالی است که کل تولید جهانی این فلز در سال ۲۰۲۱ تنها ۱۰۵ تن بود، شکافی که نشان‌دهنده یک بحران بالقوه در زنجیره تأمین جهانی است.

«بازیافت» و کاهش نیاز به معادن

با وجود این تقاضای سرسام‌آور، یک واقعیت تلخ وجود دارد: جهان در حال دور ریختن این منبع گران‌بها است. تخمین‌ها حاکی از آن است که تنها ۵ درصد از باتری‌های لیتیوم-یون در جهان بازیافت می‌شوند و میلیون‌ها تن لیتیوم هر ساله راهی محل‌های دفن زباله می‌شود.

مطالعاتی علمی مانند پژوهش اخیر دانشگاه استنفورد تأکید می‌کنند، بازیافت لیتیوم در مقیاس صنعتی نه تنها امکان‌پذیر است بلکه تا ۵۸ درصد کمتر از استخراج آن از معادن به محیط‌زیست آسیب می‌رساند. همچنین گازهای گلخانه‌ای را به نصف کاهش می‌دهد و تنها یک‌چهارم آن، آب و انرژی مصرف می‌کند.

فراتر از مزایای زیست‌محیطی، افزایش نرخ بازیافت می‌تواند موازنه قدرت در بازار جهانی را تغییر دهد. در حال حاضر چین با در دست داشتن ۶۰ درصد از تولید لیتیوم مورد نیاز برای باتری و ساخت ۷۵ درصد از کل باتری‌های خودروهای برقی، بر این بازار تسلط کامل دارد. این وابستگی بسیاری از کشورها را در موقعیتی آسیب‌پذیر قرار داده است.

کارشناسان معتقدند، توسعه صنعت بازیافت در سایر نقاط جهان می‌تواند به «تنوع‌بخشی به زنجیره‌های تأمین» و ایجاد بازاری پایدارتر و رقابتی‌تر کمک کند.

رقابت بر سر توده سیاه

در پاسخ به این چالش، استارتاپی هنگ‌کنگی به نام «آکلوس پیور متالز» (Achelous Pure Metals) با بهره‌گیری از هوش مصنوعی، راه‌حلی نوآورانه ارائه کرده است. این شرکت یک سیستم بازیافت قابل حمل و متحرک طراحی کرده که می‌تواند در قلب مراکز شهری مستقر شود و باتری‌های لیتیوم-یون مستعمل (به جز باتری خودروهای برقی در حال حاضر) را پردازش کند.

آلن وونگ، از بنیان‌گذاران شرکت، هدف اصلی را «مقابله با مشکل رو به رشد زباله‌های باتری از طریق ارائه بازیافت مقیاس‌پذیر و دوستدار محیط‌زیست» عنوان کرده است.

با این حال، مسیر این استارتاپ بدون مانع نیست. صنعت بازیافت خود چین نیز به قدری قدرتمند شده که رقابت شدیدی بر سر خرید ضایعات باتری، به ویژه ماده‌ای به نام «توده سیاه» (Black Mass)، شکل گرفته است. این رقابت قیمت مواد اولیه بازیافتی را بالا برده و حاشیه سود را کاهش داده است.

در مواجهه با این واقعیت، «آکلوس پیور متالز» استراتژی خود را تغییر داده است. این شرکت اکنون با تکیه بر مزیت فناوری قابل حمل خود، به جای رقابت مستقیم، به شرکت‌های دیگر در جنوب شرقی آسیا کمک می‌کند تا «کارخانه‌های کوچک» خود را برای تولید «توده سیاه» راه‌اندازی کرده و این محصول را به خود چین صادر کنند.

این چرخش هوشمندانه نشان می‌دهد، حتی در حوزه بازیافت و فناوری‌های نوین نیز در نهایت مسیر همه فناوری‌های نوین به پکن ختم می‌شود.